وقتی لو مصدری است یک حالتی است که انگار جملۀ لو مفعول می­شود؛ مثلاً آیه 42 سورۀ مبارکۀ نساء آن روزکسانی که  کافر شدند ، چه چیزی را دوست دارند ، با خاک یکسان شدن را دوست دارند ، لو تسوی بهم الارض را دوست دارند– خاصیت تأویل به مصدر بردن این است که .. کل جمله را تبدیل به مفرد می­کند.

خیلی نزدیک هم هستند، تفاوتشان این است که بعد از وَدَّ، یَوَّدُ، لو مصدری می‌گیریم؛ یعنی دوست دارند چیزی را . وقتی تمنا ست معنی “ای‌کاش می‌دهد” و فعل وَدَّ را نداریم

از این وجه که به‌تنهایی معنایشان کامل نیست و مستقل نیستند و نیازمند تکمیل هستند مثل اسم موصول هستند، مثلاً در حالت موصول می­گوییم “کسی که” ، خب کسی که چه؟ جمله ناقص است، باید دنبال صله گشت، حالا اگر شرطیه باشد، می­گوییم هرکس که.

بله یکی از راه‌ها این است که نگاه کنیم، آیا دو فعل مجزوم شده یا لااقل فعل شرط مجزوم شده چون امکان دارد جواب شرط جملۀ اسمیه باشد و ما نتوانیم مجزوم شدنش را ببینیم؛ ولی اگر فعل‌ها مضارع باشد شرط و جواب شرط قطعاً مجزوم اند و از ظاهر متوجه می­شویم و اگر جملۀ شرط مضارع باشد و جواب شرط جمله اسمیه باشد باز از فعل شرط می­فهمیم و اگر دوتا جمله ماضی بود از معنا بفهمیم