کلیت آن این­طور است که در اَمّا بیشتر حالت دسته‌بندی دارد و در اِمّا به معنی “یا” است وقتی می­گوید یا این و یا آن، یعنی یا این کار را می­کنیم یا آن کار را می­کنیم، مثلاً ما جمعه این هفته یا به نمازجمعه می‌رویم یا اینکه مهمان دعوت می­کنیم

حالا می‌آییم با اَمّا آن را تفصیل می­دهیم: اَما اگر بخواهیم برویم نمازجمعه قبل اذان ظهر باید راه بیفتیم، و اَمّا اگر بخواهیم مهمان دعوت کنیم باید صبح برای خرید بیرون برویم

استینافی که در این کتاب مطرح می­شود بیشتر همان استیناف نحوی است، (که نوشته‌اند استیناف بیانی)، استیناف نحوی و بیانی این تفاوت را با هم دارند، استیناف بیانی یک‌کلام یا جمله‌ای را مستانفه می‌گوییم که انگار موضوع عوض شده، یک‌کلام جدیدی شروع می­شود، وقتی یک‌کلام جدیدی از ماقبل خودش قطع شده، از نظر علمای نحو به این می­گویند استیناف؛ هرچند وقتی می­گوییم قطع شد نه اینکه کلاً قطع شد، یعنی اینکه به لحاظ ظاهری قطع شد، وگرنه اینها در یک متن هستند، یک‌سطحی از اتصال با هم دارند، ولی علی‌الظاهر اینها از هم قطع شدند و کسی که برای بار اول می­خواند می­فهمد که اینها از هم فاصله دارند؛ لذا به آن استیناف نحوی می­گوییم، اما در استیناف بلاغی جایی می­گویند جمله­ی مستانفه که جواب سؤال مقدر باشد